Fidiasz

Fidiasz (ok. 490 p.n.e. – ok. 430 p.n.e.) – rzeźbiarz grecki, uważany za najwybitniejszego przedstawiciela greckiej rzeźby starożytnej okresu klasycznego. Przyjaciel i doradca Peryklesa. Kierował pracami rzeźbiarskimi na Akropolu ateńskim (447 p.n.e. – 438 p.n.e.); później w latach (437 p.n.e. – 432 p.n.e.) działał w Olimpii. Ustanowił ogólny kanon przedstawiania Zeusa i Ateny. Do jego najbardziej znanych rzeźb należą m.in. Atena Partenos i Zeus Olimpijski. Atena Partenos stała w świątyni Partenon na Akropolu. Atena jedną rękę ma opartą o kolumienkę, na której stoi bogini Nike (bogini zwycięstwa), a w drugiej tarczę, na której przedstawieni są Grecy walczący z Amazonkami. Zeus Olimpijski – kultowy posąg Zeusa, w technice złota i kości słoniowej (chryzelefantyna),13 m wysokości, wykonany ok. 437-432 p.n.e. dla świątyni w Olimpii przez Fidiasza, zaliczany do siedmiu cudów świata. Przedstawiał boga siedzącego na tronie w płaszczu i z wieńcem oliwnym na głowie, trzymającego w lewej dłoni złote berło, a w prawej ręce- posążek Nike. Prawdopodobnie Fidiasz nie tylko planował i doglądał wykonania wielu architektonicznych budowli wzniesionych na Akropolu, ale także robił sam osobiście niektóre z nich. Jedynym oryginalnym dziełem jego autorstwa, jakie zachowało się do naszych czasów, jest Partenon, wraz z częścią rzeźb architektonicznych. Wielka indywidualność artysty i jego szkoły wywarły silny wpływ na kierunek rozwoju rzeźby greckiej w V w. p.n.e. Jego dzieła znamy przede wszystkim z rzymskich kopii, zmniejszonych replik oraz opisów. Charakterystyczną cechą stylu artysty był monumentalizm figur, widoczny nawet w płaskorzeźbach (Nike wiążąca sandał oraz Orfeusz i Eurydyka).

Fidiasz

Fidiasz (ok. 490 p.n.e. – ok. 430 p.n.e.) – rzeźbiarz grecki, uważany za najwybitniejszego przedstawiciela greckiej rzeźby starożytnej okresu klasycznego. Przyjaciel i doradca Peryklesa. Kierował pracami rzeźbiarskimi na Akropolu ateńskim (447 p.n.e. – 438 p.n.e.); później w latach (437 p.n.e. – 432 p.n.e.) działał w Olimpii. Ustanowił ogólny kanon przedstawiania Zeusa i Ateny. Do jego najbardziej znanych rzeźb należą m.in. Atena Partenos i Zeus Olimpijski. Atena Partenos stała w świątyni Partenon na Akropolu. Atena jedną rękę ma opartą o kolumienkę, na której stoi bogini Nike (bogini zwycięstwa), a w drugiej tarczę, na której przedstawieni są Grecy walczący z Amazonkami. Zeus Olimpijski – kultowy posąg Zeusa, w technice złota i kości słoniowej (chryzelefantyna),13 m wysokości, wykonany ok. 437-432 p.n.e. dla świątyni w Olimpii przez Fidiasza, zaliczany do siedmiu cudów świata. Przedstawiał boga siedzącego na tronie w płaszczu i z wieńcem oliwnym na głowie, trzymającego w lewej dłoni złote berło, a w prawej ręce- posążek Nike. Prawdopodobnie Fidiasz nie tylko planował i doglądał wykonania wielu architektonicznych budowli wzniesionych na Akropolu, ale także robił sam osobiście niektóre z nich. Jedynym oryginalnym dziełem jego autorstwa, jakie zachowało się do naszych czasów, jest Partenon, wraz z częścią rzeźb architektonicznych. Wielka indywidualność artysty i jego szkoły wywarły silny wpływ na kierunek rozwoju rzeźby greckiej w V w. p.n.e. Jego dzieła znamy przede wszystkim z rzymskich kopii, zmniejszonych replik oraz opisów. Charakterystyczną cechą stylu artysty był monumentalizm figur, widoczny nawet w płaskorzeźbach (Nike wiążąca sandał oraz Orfeusz i Eurydyka).

Sztuka prehistoryczna i sztuka antyku – podręcznik historii sztuki w Polskim Języku Migowym.

Sztuka narodziła się na ścianach prehistorycznych jaskiń, w postaci niezwykłych rysunków naskalnych. Sztuki plastyczne są od zawsze obecne w codziennym życiu. Piękno jest wokół nas i nie trzeba być artystą, by je doceniać i się nim zachwycać. Historia sztuki jest bardzo ważnym elementem ogólnej wiedzy o świecie i kulturze. Bez sztuki nie byłoby piękna.

Projekt „Sztuka prehistoryczna i sztuka antyku – podręcznik historii sztuki w Polskim Języku Migowym” – jest to seria filmów edukacyjnych w języku migowym, opowiadająca o wybranych najciekawszych artystach, zabytkach i okresach z epoki prehistorycznej i antyku.

Filmy są udostępniane na kanale YouTube pn. Sztuka prehistoryczna i sztuka antyku, celem upowszechniania tej wiedzy wśród samych osób głuchych jak i ich otoczenia, czyli tłumaczy, edukatorów. W ostatnich latach dostępność wiedzy i edukacji w Polskim Języku Migowym się znacząco zwiększyła, ale nadal jest to kropla w morzu potrzeb.

W ostatnich latach powstała także Encyklopedia Sztuki w Polskim Języku Migowym – leksykon podstawowych, najczęściej używanych pojęć z historii sztuki.

Niniejszy projekt stanowi bardzo ważne jej dopełnienie. Projekt ten ma atut edukacyjny w zakresie słownictwa języka migowego w obszarze historii sztuki dla przyszłych i obecnych tłumaczy języka migowego jak i dla osób uczących się tego języka.

Link do pobrania publikacji elektronicznej „Sztuka prehistoryczna i sztuka antyku”:

pomysł, opracowanie i realizacja projektu, opracowanie zagadnień i definicji:
Agnieszka Kołodziejczak

tłumaczenie na Polski Język Migowy:
Marek Krzysztof Lasecki, Tomasz Grabowski, Monika Kozub, Daniel Kotowski

kamera i montaż:
Olgierd Koczorowski

opracowanie graficzne e-publikacji:
Tomasz Grabowski

konsultacje eksperckie:
Marek Krzysztof Lasecki, prof. Aneta Pawłowska (Instytut Historii Sztuki Uniwersytetu Łódzkiego)

współpraca ekspercka:
Grupa Artystów Głuchych

Projekt dofinansowany w ramach projektu grantowego pn. „Inkubacja innowacji społecznych w obszarze kształcenia ustawicznego osób dorosłych” realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój 2014-2020 przez Stowarzyszenie Instytut Nowych Technologii w Łodzi.

E-publikacja przeznaczona wyłącznie do bezpłatnego użytkowania. Filmy udostępniane na zasadach licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa — Na tych samych warunkach 4.0 Międzynarodowa Licencja Publiczna (treść licencji dostępna na stronie: http://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/pl/legalcode) z wyjątkiem zdjęć, dla których licencje zostały odrębnie określone.

Łódź 2018-2019