W 1899 r. na Krecie rozpoczęły się wielkie wykopaliska archeologiczne pod przewodnictwem sir Arthura Evansa. Odsłonięto wtedy rozległe ruiny pałacu w Knossos, pochodzącego z okresu 2000–1400 p.n.e. (kultura minojska), zwanego pałacem Minosa lub labiryntem kreteńskim. Był to wielki zespół pomieszczeń o powierzchni około 17400 m². Pałac był wielokrotnie przebudowywany i rozbudowywany, a podczas trzęsień ziemi uległ częściowemu zniszczeniu. Do wnętrza prowadziły dwa wejścia: od strony południowej – przez monumentalne schody, portyk i salę kolumnową, oraz od strony północnej (starsze wejście) – przez labirynt korytarzy. Piętrowe zabudowania zostały dostosowane do ukształtowania terenu. Dolny poziom składał się z licznych małych pomieszczeń magazynowych i gospodarczych, oddzielonych wąskimi korytarzami. Odnaleziono w nich pozostałości warsztatów kamieniarskich i garncarskich. W magazynach odkryto zapasy zboża, oliwy, wina w dużych glinianych naczyniach. Kondygnacje były oddzielone przez płaskie stropy oparte na ścianach i kolumnach. O wielopiętrowej zabudowie świadczą częściowo zachowane klatki schodowe. Podłogi w pomieszczeniach reprezentacyjnych wyłożone były płytami z kamienia. Ściany pokryto freskami, a kolumny malowano na kolor czerwony. W pałacu znalazły się też łazienki, wodociągi i kanalizacja. Wnętrza oświetlały studnie świetlne. W ruinach pałacu odkryto również liczne zabytki, m.in. ceramiczne figurki, naczynia oraz tabliczki pokryte pismem linearnym. Budowla w Knossos związana jest z greckimi mitami o labiryncie Minotaura, Ariadnie, Dedalu i legendarnym królu Krety Minosie.

Pałac w Knossos

W 1899 r. na Krecie rozpoczęły się wielkie wykopaliska archeologiczne pod przewodnictwem sir Arthura Evansa. Odsłonięto wtedy rozległe ruiny pałacu w Knossos, pochodzącego z okresu 2000–1400 p.n.e. (kultura minojska), zwanego pałacem Minosa lub labiryntem kreteńskim. Był to wielki zespół pomieszczeń o powierzchni około 17400 m². Pałac był wielokrotnie przebudowywany i rozbudowywany, a podczas trzęsień ziemi uległ częściowemu zniszczeniu. Do wnętrza prowadziły dwa wejścia: od strony południowej – przez monumentalne schody, portyk i salę kolumnową, oraz od strony północnej (starsze wejście) – przez labirynt korytarzy. Piętrowe zabudowania zostały dostosowane do ukształtowania terenu. Dolny poziom składał się z licznych małych pomieszczeń magazynowych i gospodarczych, oddzielonych wąskimi korytarzami. Odnaleziono w nich pozostałości warsztatów kamieniarskich i garncarskich. W magazynach odkryto zapasy zboża, oliwy, wina w dużych glinianych naczyniach. Kondygnacje były oddzielone przez płaskie stropy oparte na ścianach i kolumnach. O wielopiętrowej zabudowie świadczą częściowo zachowane klatki schodowe. Podłogi w pomieszczeniach reprezentacyjnych wyłożone były płytami z kamienia. Ściany pokryto freskami, a kolumny malowano na kolor czerwony. W pałacu znalazły się też łazienki, wodociągi i kanalizacja. Wnętrza oświetlały studnie świetlne. W ruinach pałacu odkryto również liczne zabytki, m.in. ceramiczne figurki, naczynia oraz tabliczki pokryte pismem linearnym. Budowla w Knossos związana jest z greckimi mitami o labiryncie Minotaura, Ariadnie, Dedalu i legendarnym królu Krety Minosie.

Sztuka prehistoryczna i sztuka antyku – podręcznik historii sztuki w Polskim Języku Migowym.

Sztuka narodziła się na ścianach prehistorycznych jaskiń, w postaci niezwykłych rysunków naskalnych. Sztuki plastyczne są od zawsze obecne w codziennym życiu. Piękno jest wokół nas i nie trzeba być artystą, by je doceniać i się nim zachwycać. Historia sztuki jest bardzo ważnym elementem ogólnej wiedzy o świecie i kulturze. Bez sztuki nie byłoby piękna.

Projekt „Sztuka prehistoryczna i sztuka antyku – podręcznik historii sztuki w Polskim Języku Migowym” – jest to seria filmów edukacyjnych w języku migowym, opowiadająca o wybranych najciekawszych artystach, zabytkach i okresach z epoki prehistorycznej i antyku.

Filmy są udostępniane na kanale YouTube pn. Sztuka prehistoryczna i sztuka antyku, celem upowszechniania tej wiedzy wśród samych osób głuchych jak i ich otoczenia, czyli tłumaczy, edukatorów. W ostatnich latach dostępność wiedzy i edukacji w Polskim Języku Migowym się znacząco zwiększyła, ale nadal jest to kropla w morzu potrzeb.

W ostatnich latach powstała także Encyklopedia Sztuki w Polskim Języku Migowym – leksykon podstawowych, najczęściej używanych pojęć z historii sztuki.

Niniejszy projekt stanowi bardzo ważne jej dopełnienie. Projekt ten ma atut edukacyjny w zakresie słownictwa języka migowego w obszarze historii sztuki dla przyszłych i obecnych tłumaczy języka migowego jak i dla osób uczących się tego języka.

Link do pobrania publikacji elektronicznej „Sztuka prehistoryczna i sztuka antyku”:

pomysł, opracowanie i realizacja projektu, opracowanie zagadnień i definicji:
Agnieszka Kołodziejczak

tłumaczenie na Polski Język Migowy:
Marek Krzysztof Lasecki, Tomasz Grabowski, Monika Kozub, Daniel Kotowski

kamera i montaż:
Olgierd Koczorowski

opracowanie graficzne e-publikacji:
Tomasz Grabowski

konsultacje eksperckie:
Marek Krzysztof Lasecki, prof. Aneta Pawłowska (Instytut Historii Sztuki Uniwersytetu Łódzkiego)

współpraca ekspercka:
Grupa Artystów Głuchych

Projekt dofinansowany w ramach projektu grantowego pn. „Inkubacja innowacji społecznych w obszarze kształcenia ustawicznego osób dorosłych” realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój 2014-2020 przez Stowarzyszenie Instytut Nowych Technologii w Łodzi.

E-publikacja przeznaczona wyłącznie do bezpłatnego użytkowania. Filmy udostępniane na zasadach licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa — Na tych samych warunkach 4.0 Międzynarodowa Licencja Publiczna (treść licencji dostępna na stronie: http://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/pl/legalcode) z wyjątkiem zdjęć, dla których licencje zostały odrębnie określone.

Łódź 2018-2019