je i Herkulanum to miasta w Kampanii (we Włoszech), położone w sąsiedztwie wulkanu Wezuwiusz i zniszczone podczas wybuchu wulkanu 24 sierpnia 79 r. Podczas wybuchu Wezuwiusza miasta zostały zalane błotem wulkanicznym, którego grubość dochodziła nawet do 12 m. Prace archeologiczne nie zostały jeszcze zakończone. Część tych miast nie jest jeszcze odsłonięta. Znaczna część znalezisk archeologicznych przechowywana jest w Muzeum Archeologicznym w Neapolu. Popiół wulkaniczny, który zasypał miasta, zachował w dobrym stanie budowle, przedmioty oraz niektóre ciała ludzi i zwierząt, co umożliwia obejrzenie wyglądu starożytnego rzymskiego miasta średniej wielkości i jego mieszkańców. Do najważniejszych odkryć należą, zachowane w dużej liczbie, malowidła ścienne i mozaiki. Pozwoliło to na odtworzenie historii malarstwa rzymskiego do 79 roku n.e. Typowy dom pompejański rozplanowany był wzdłuż osi prostopadłej do ulicy. W części znajdującej się bezpośrednio przy ulicy, budowano często pomieszczenia sklepów i warsztatów. W ogrodowej części umieszczano fontanny i posągi. W bogatszych domach znajdowały się także prywatne termy. Teatr rzymski był bardzo elegancki, scenę tworzono z marmuru afrykańskiego, a dekoracje z brązu. Jednym z najsłynniejszych wykopalisk jest Willa Papirusów. Znaleziono tam 1785 zwojów, wiele z nich zostało uznane za kawałki węgla i wyrzucone przez badaczy wykopaliskowych w XVIII w. Przykłady zachowanych domów pompejańskich to: Dom Wettiuszów, Dom Dramaturga z mozaikami, Dom Fauna – posadzkę wnęki w ogrodach zdobiła słynna mozaika ozdobiona przedstawieniem bitwy pod Issos stoczonej pomiędzy Aleksandrem Macedońskim a Dariuszem III. Mozaika składa się z około 1,5 mln kamyków.

Pompeje i Herkulanum

je i Herkulanum to miasta w Kampanii (we Włoszech), położone w sąsiedztwie wulkanu Wezuwiusz i zniszczone podczas wybuchu wulkanu 24 sierpnia 79 r. Podczas wybuchu Wezuwiusza miasta zostały zalane błotem wulkanicznym, którego grubość dochodziła nawet do 12 m. Prace archeologiczne nie zostały jeszcze zakończone. Część tych miast nie jest jeszcze odsłonięta. Znaczna część znalezisk archeologicznych przechowywana jest w Muzeum Archeologicznym w Neapolu.
Popiół wulkaniczny, który zasypał miasta, zachował w dobrym stanie budowle, przedmioty oraz niektóre ciała ludzi i zwierząt, co umożliwia obejrzenie wyglądu starożytnego rzymskiego miasta średniej wielkości i jego mieszkańców.
Do najważniejszych odkryć należą, zachowane w dużej liczbie, malowidła ścienne i mozaiki. Pozwoliło to na odtworzenie historii malarstwa rzymskiego do 79 roku n.e.
Typowy dom pompejański rozplanowany był wzdłuż osi prostopadłej do ulicy. W części znajdującej się bezpośrednio przy ulicy, budowano często pomieszczenia sklepów i warsztatów. W ogrodowej części umieszczano fontanny i posągi. W bogatszych domach znajdowały się także prywatne termy.
Teatr rzymski był bardzo elegancki, scenę tworzono z marmuru afrykańskiego, a dekoracje z brązu. Jednym z najsłynniejszych wykopalisk jest Willa Papirusów. Znaleziono tam 1785 zwojów, wiele z nich zostało uznane za kawałki węgla i wyrzucone przez badaczy wykopaliskowych w XVIII w. Przykłady zachowanych domów pompejańskich to: Dom Wettiuszów, Dom Dramaturga z mozaikami, Dom Fauna – posadzkę wnęki w ogrodach zdobiła słynna mozaika ozdobiona przedstawieniem bitwy pod Issos stoczonej pomiędzy Aleksandrem Macedońskim a Dariuszem III. Mozaika składa się z około 1,5 mln kamyków.

Sztuka prehistoryczna i sztuka antyku – podręcznik historii sztuki w Polskim Języku Migowym.

Sztuka narodziła się na ścianach prehistorycznych jaskiń, w postaci niezwykłych rysunków naskalnych. Sztuki plastyczne są od zawsze obecne w codziennym życiu. Piękno jest wokół nas i nie trzeba być artystą, by je doceniać i się nim zachwycać. Historia sztuki jest bardzo ważnym elementem ogólnej wiedzy o świecie i kulturze. Bez sztuki nie byłoby piękna.

Projekt „Sztuka prehistoryczna i sztuka antyku – podręcznik historii sztuki w Polskim Języku Migowym” – jest to seria filmów edukacyjnych w języku migowym, opowiadająca o wybranych najciekawszych artystach, zabytkach i okresach z epoki prehistorycznej i antyku.

Filmy są udostępniane na kanale YouTube pn. Sztuka prehistoryczna i sztuka antyku, celem upowszechniania tej wiedzy wśród samych osób głuchych jak i ich otoczenia, czyli tłumaczy, edukatorów. W ostatnich latach dostępność wiedzy i edukacji w Polskim Języku Migowym się znacząco zwiększyła, ale nadal jest to kropla w morzu potrzeb.

W ostatnich latach powstała także Encyklopedia Sztuki w Polskim Języku Migowym – leksykon podstawowych, najczęściej używanych pojęć z historii sztuki.

Niniejszy projekt stanowi bardzo ważne jej dopełnienie. Projekt ten ma atut edukacyjny w zakresie słownictwa języka migowego w obszarze historii sztuki dla przyszłych i obecnych tłumaczy języka migowego jak i dla osób uczących się tego języka.

Link do pobrania publikacji elektronicznej „Sztuka prehistoryczna i sztuka antyku”:

pomysł, opracowanie i realizacja projektu, opracowanie zagadnień i definicji:
Agnieszka Kołodziejczak

tłumaczenie na Polski Język Migowy:
Marek Krzysztof Lasecki, Tomasz Grabowski, Monika Kozub, Daniel Kotowski

kamera i montaż:
Olgierd Koczorowski

opracowanie graficzne e-publikacji:
Tomasz Grabowski

konsultacje eksperckie:
Marek Krzysztof Lasecki, prof. Aneta Pawłowska (Instytut Historii Sztuki Uniwersytetu Łódzkiego)

współpraca ekspercka:
Grupa Artystów Głuchych

Projekt dofinansowany w ramach projektu grantowego pn. „Inkubacja innowacji społecznych w obszarze kształcenia ustawicznego osób dorosłych” realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój 2014-2020 przez Stowarzyszenie Instytut Nowych Technologii w Łodzi.

E-publikacja przeznaczona wyłącznie do bezpłatnego użytkowania. Filmy udostępniane na zasadach licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa — Na tych samych warunkach 4.0 Międzynarodowa Licencja Publiczna (treść licencji dostępna na stronie: http://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/pl/legalcode) z wyjątkiem zdjęć, dla których licencje zostały odrębnie określone.

Łódź 2018-2019