Najpopularniejszym rodzajem rzeźby rzymskiej okresu panowania cezarów były popiersia portretowe cezarów i ważnych patrycjuszy. Artyści rzymscy nie inspirowali się kanonem greckim czyli idealnym pięknem modela, jedynie próbowali oddać jego cechy charakterystyczne i wiernie odtworzyć rysy osoby portretowanej. Bez upiększeń pokazywano wiek i cechy anatomiczne twarzy, oraz próbowano pokazać charakter psychologiczny i nastrój modela. Rzeźbiarska bryła głowy jest bardzo dynamiczna. Mocno był podkreślony kształt czaszki. Najczęściej stosowanym materiałem rzeźbiarskim był biały marmur polerowany do połysku za pomocą dłuta, młota i pilnika. Dbano o realistyczne szczegóły głowy, włosów, ubioru itp. Najsłynniejszymi popiersiami portretowymi były m.in. portret Karakalii, portret Oktawiana Augusta, portret Seneki. Popularny był także relief o różnorodnej tematyce: mitologicznej, obyczajowej, historycznej czy alegorycznej. Reliefy były umieszczane na łukach triumfalnych, gdzie kompozycja w układzie pasowym rozwijała się w jednym kierunku zgodnie z opowieścią. Bardzo dokładnie były pokazywane szczegóły prezentowanej historii i jej bohaterów. Wynalazkiem rzymskim był pomnik konny upamiętniający danego władcę lub patrycjusza. Pomnik konny był rodzajem pomnika w ruchu i pełnym akcji. Najsłynniejszym pomnikiem konnym jest m.in. pomnik Marka Aureliusza. Wśród bogatych Rzymian popularne były kopie rzeźb greckich w celu zaspokojenia potrzeb estetycznych, ale zarazem stały się one źródłem wiedzy o sztuce greckiej dla późniejszych pokoleń.

Rzeźba i relief rzymski

Najpopularniejszym rodzajem rzeźby rzymskiej okresu panowania cezarów były popiersia portretowe cezarów i ważnych patrycjuszy. Artyści rzymscy nie inspirowali się kanonem greckim czyli idealnym pięknem modela, jedynie próbowali oddać jego cechy charakterystyczne i wiernie odtworzyć rysy osoby portretowanej. Bez upiększeń pokazywano wiek i cechy anatomiczne twarzy, oraz próbowano pokazać charakter psychologiczny i nastrój modela. Rzeźbiarska bryła głowy jest bardzo dynamiczna. Mocno był podkreślony kształt czaszki. Najczęściej stosowanym materiałem rzeźbiarskim był biały marmur polerowany do połysku za pomocą dłuta, młota i pilnika. Dbano o realistyczne szczegóły głowy, włosów, ubioru itp. Najsłynniejszymi popiersiami portretowymi były m.in. portret Karakalii, portret Oktawiana Augusta, portret Seneki. Popularny był także relief o różnorodnej tematyce: mitologicznej, obyczajowej, historycznej czy alegorycznej. Reliefy były umieszczane na łukach triumfalnych, gdzie kompozycja w układzie pasowym rozwijała się w jednym kierunku zgodnie z opowieścią. Bardzo dokładnie były pokazywane szczegóły prezentowanej historii i jej bohaterów. Wynalazkiem rzymskim był pomnik konny upamiętniający danego władcę lub patrycjusza. Pomnik konny był rodzajem pomnika w ruchu i pełnym akcji. Najsłynniejszym pomnikiem konnym jest m.in. pomnik Marka Aureliusza. Wśród bogatych Rzymian popularne były kopie rzeźb greckich w celu zaspokojenia potrzeb estetycznych, ale zarazem stały się one źródłem wiedzy o sztuce greckiej dla późniejszych pokoleń.

Sztuka prehistoryczna i sztuka antyku – podręcznik historii sztuki w Polskim Języku Migowym.

Sztuka narodziła się na ścianach prehistorycznych jaskiń, w postaci niezwykłych rysunków naskalnych. Sztuki plastyczne są od zawsze obecne w codziennym życiu. Piękno jest wokół nas i nie trzeba być artystą, by je doceniać i się nim zachwycać. Historia sztuki jest bardzo ważnym elementem ogólnej wiedzy o świecie i kulturze. Bez sztuki nie byłoby piękna.

Projekt „Sztuka prehistoryczna i sztuka antyku – podręcznik historii sztuki w Polskim Języku Migowym” – jest to seria filmów edukacyjnych w języku migowym, opowiadająca o wybranych najciekawszych artystach, zabytkach i okresach z epoki prehistorycznej i antyku.

Filmy są udostępniane na kanale YouTube pn. Sztuka prehistoryczna i sztuka antyku, celem upowszechniania tej wiedzy wśród samych osób głuchych jak i ich otoczenia, czyli tłumaczy, edukatorów. W ostatnich latach dostępność wiedzy i edukacji w Polskim Języku Migowym się znacząco zwiększyła, ale nadal jest to kropla w morzu potrzeb.

W ostatnich latach powstała także Encyklopedia Sztuki w Polskim Języku Migowym – leksykon podstawowych, najczęściej używanych pojęć z historii sztuki.

Niniejszy projekt stanowi bardzo ważne jej dopełnienie. Projekt ten ma atut edukacyjny w zakresie słownictwa języka migowego w obszarze historii sztuki dla przyszłych i obecnych tłumaczy języka migowego jak i dla osób uczących się tego języka.

Link do pobrania publikacji elektronicznej „Sztuka prehistoryczna i sztuka antyku”:

pomysł, opracowanie i realizacja projektu, opracowanie zagadnień i definicji:
Agnieszka Kołodziejczak

tłumaczenie na Polski Język Migowy:
Marek Krzysztof Lasecki, Tomasz Grabowski, Monika Kozub, Daniel Kotowski

kamera i montaż:
Olgierd Koczorowski

opracowanie graficzne e-publikacji:
Tomasz Grabowski

konsultacje eksperckie:
Marek Krzysztof Lasecki, prof. Aneta Pawłowska (Instytut Historii Sztuki Uniwersytetu Łódzkiego)

współpraca ekspercka:
Grupa Artystów Głuchych

Projekt dofinansowany w ramach projektu grantowego pn. „Inkubacja innowacji społecznych w obszarze kształcenia ustawicznego osób dorosłych” realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój 2014-2020 przez Stowarzyszenie Instytut Nowych Technologii w Łodzi.

E-publikacja przeznaczona wyłącznie do bezpłatnego użytkowania. Filmy udostępniane na zasadach licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa — Na tych samych warunkach 4.0 Międzynarodowa Licencja Publiczna (treść licencji dostępna na stronie: http://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/pl/legalcode) z wyjątkiem zdjęć, dla których licencje zostały odrębnie określone.

Łódź 2018-2019