Ok. 2000 r. p.n.e Sumer i Akad podzieliły się na wiele miast-państw. Od ok. 1792 r. p.n.e. król Hammurabi stworzył imperium Babilonu. Wykopaliska archeologiczne pokazały znaczny rozwój miasta Mari z pozostałościami pałacu króla w XVIII w. p.n.e. Była to ogromna budowla zajmująca około 3,5 ha z grubym murem, z wejściową bramą i pomieszczeniami administracyjnymi, salami mieszkalnymi, świątynią itp. W ruinach znaleziono wielotysięczny zbiór glinianych tabliczek z pismem, posągi i płaskorzeźby. Na ścianach pałacu odkryto malowidła o żywej kolorystyce, wykonane na zaprawie gipsowej przy użyciu farb wodnych (o różnorodnej tematyce). Do najbardziej znanych rzeźb należy odnaleziona w 1902 r. w Suzie stela (kolumna) z wyrytym na niej tekstem Kodeksu Hammurabiego. Do zachowanego rzemiosła z tego okresu należą terakotowe płaskorzeźby przedstawiające bogów oraz ludzi wykonujących codzienne czynności; także małe, cylindryczne pieczęcie służące do pieczętowania dokumentów spisywanych na glinianych tabliczkach. Na pieczęciach znajdowały się ilustracje – motywy z dziejów Gilgamesza. W 626 r. p.n.e. Nabopolasar ponownie zjednoczył królestwo babilońskie po okresie panowania Asyryjczyków, za czasów jego syna Nabuchodonozora II Babilon został rozbudowany i stał się potężnym miastem. Miasto, na planie prostokąta, otoczono podwójnym, wysokim murem obronnym, wzmocnionym wieżami. Pałac wraz ze słynną Bramą Isztar znajdował się w północnej części miasta. W pobliżu bramy znajdowały się sklepienia wykonane z kamienia (być może mityczne ogrody Semiramidy). Persowie, którzy zdobyli Babilon w 538 r. p.n.e. nie zniszczyli miasta. Dzięki temu jeszcze przez wiele lat wytwarzano tu dzieła o charakterystycznych cechach sztuki babilońskiej, która wywarła wpływ na sztukę innych kultur, na przykład Persji.

Sztuka babilońska i asyryjska

Ok. 2000 r. p.n.e Sumer i Akad podzieliły się na wiele miast-państw. Od ok. 1792 r. p.n.e. król Hammurabi stworzył imperium Babilonu. Wykopaliska archeologiczne pokazały znaczny rozwój miasta Mari z pozostałościami pałacu króla w XVIII w. p.n.e. Była to ogromna budowla zajmująca około 3,5 ha z grubym murem, z wejściową bramą i pomieszczeniami administracyjnymi, salami mieszkalnymi, świątynią itp. W ruinach znaleziono wielotysięczny zbiór glinianych tabliczek z pismem, posągi i płaskorzeźby. Na ścianach pałacu odkryto malowidła o żywej kolorystyce, wykonane na zaprawie gipsowej przy użyciu farb wodnych (o różnorodnej tematyce). Do najbardziej znanych rzeźb należy odnaleziona w 1902 r. w Suzie stela (kolumna) z wyrytym na niej tekstem Kodeksu Hammurabiego.
Do zachowanego rzemiosła z tego okresu należą terakotowe płaskorzeźby przedstawiające bogów oraz ludzi wykonujących codzienne czynności; także małe, cylindryczne pieczęcie służące do pieczętowania dokumentów spisywanych na glinianych tabliczkach. Na pieczęciach znajdowały się ilustracje – motywy z dziejów Gilgamesza.
W 626 r. p.n.e. Nabopolasar ponownie zjednoczył królestwo babilońskie po okresie panowania Asyryjczyków, za czasów jego syna Nabuchodonozora II Babilon został rozbudowany i stał się potężnym miastem. Miasto, na planie prostokąta, otoczono podwójnym, wysokim murem obronnym, wzmocnionym wieżami. Pałac wraz ze słynną Bramą Isztar znajdował się w północnej części miasta. W pobliżu bramy znajdowały się sklepienia wykonane z kamienia (być może mityczne ogrody Semiramidy). Persowie, którzy zdobyli Babilon w 538 r. p.n.e. nie zniszczyli miasta. Dzięki temu jeszcze przez wiele lat wytwarzano tu dzieła o charakterystycznych cechach sztuki babilońskiej, która wywarła wpływ na sztukę innych kultur, na przykład Persji.

Sztuka prehistoryczna i sztuka antyku – podręcznik historii sztuki w Polskim Języku Migowym.

Sztuka narodziła się na ścianach prehistorycznych jaskiń, w postaci niezwykłych rysunków naskalnych. Sztuki plastyczne są od zawsze obecne w codziennym życiu. Piękno jest wokół nas i nie trzeba być artystą, by je doceniać i się nim zachwycać. Historia sztuki jest bardzo ważnym elementem ogólnej wiedzy o świecie i kulturze. Bez sztuki nie byłoby piękna.

Projekt „Sztuka prehistoryczna i sztuka antyku – podręcznik historii sztuki w Polskim Języku Migowym” – jest to seria filmów edukacyjnych w języku migowym, opowiadająca o wybranych najciekawszych artystach, zabytkach i okresach z epoki prehistorycznej i antyku.

Filmy są udostępniane na kanale YouTube pn. Sztuka prehistoryczna i sztuka antyku, celem upowszechniania tej wiedzy wśród samych osób głuchych jak i ich otoczenia, czyli tłumaczy, edukatorów. W ostatnich latach dostępność wiedzy i edukacji w Polskim Języku Migowym się znacząco zwiększyła, ale nadal jest to kropla w morzu potrzeb.

W ostatnich latach powstała także Encyklopedia Sztuki w Polskim Języku Migowym – leksykon podstawowych, najczęściej używanych pojęć z historii sztuki.

Niniejszy projekt stanowi bardzo ważne jej dopełnienie. Projekt ten ma atut edukacyjny w zakresie słownictwa języka migowego w obszarze historii sztuki dla przyszłych i obecnych tłumaczy języka migowego jak i dla osób uczących się tego języka.

Link do pobrania publikacji elektronicznej „Sztuka prehistoryczna i sztuka antyku”:

pomysł, opracowanie i realizacja projektu, opracowanie zagadnień i definicji:
Agnieszka Kołodziejczak

tłumaczenie na Polski Język Migowy:
Marek Krzysztof Lasecki, Tomasz Grabowski, Monika Kozub, Daniel Kotowski

kamera i montaż:
Olgierd Koczorowski

opracowanie graficzne e-publikacji:
Tomasz Grabowski

konsultacje eksperckie:
Marek Krzysztof Lasecki, prof. Aneta Pawłowska (Instytut Historii Sztuki Uniwersytetu Łódzkiego)

współpraca ekspercka:
Grupa Artystów Głuchych

Projekt dofinansowany w ramach projektu grantowego pn. „Inkubacja innowacji społecznych w obszarze kształcenia ustawicznego osób dorosłych” realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój 2014-2020 przez Stowarzyszenie Instytut Nowych Technologii w Łodzi.

E-publikacja przeznaczona wyłącznie do bezpłatnego użytkowania. Filmy udostępniane na zasadach licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa — Na tych samych warunkach 4.0 Międzynarodowa Licencja Publiczna (treść licencji dostępna na stronie: http://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/pl/legalcode) z wyjątkiem zdjęć, dla których licencje zostały odrębnie określone.

Łódź 2018-2019