Sztuka wczesnochrześcijańska była tworzona pod wpływem sztuki rzymskiej. Nowe treści religijne były pokazywane za pomocą tradycyjnych kompozycji i kanonów rzymskich. Pierwsze ślady nowej wiary pochodzą z III wieku. Wiele obrazów było malowanych na terenie katakumb chrześcijańskich i miało podwójne znaczenie – ukryte informacje w obawie przed prześladowaniami np. symbol ryby (symbol Jezusa) , symbol okrętu (wędrówka do nieba), symbol kotwicy (oparcie w Bogu), symbol krzyża (zbawienie ludzi), symbol świecy (oświecenie). Tematy czerpano głównie ze Starego i Nowego Testamentu. Po 313 r. mozaiki zaczęły zdobić wnętrza budowli kościelnych. Wiele wyrobów (sarkofagów, manuskryptów i drobniejszych dzieł rzemieślniczych) zostało odnalezionych na terenie Zachodniej Europy i trudno je dzisiaj sklasyfikować. Zabytki architektury chrześcijańskiej sprzed 313 roku są nieliczne, ponieważ chrześcijaństwo było wówczas nielegalne, a pod pojęciem Kościoła kryła się wspólnota wiernych, a nie konkretny budynek. Wierni zbierali się w prywatnych domach, gdzie modlili się, czytali Biblię i śpiewali Psalmy. Po 313 r. zaczęły powstawać bazyliki o 3 lub 5 nawach wydzielonych kolumnadą i przykrytych drewnianym stropem. W najstarszych obiektach nie występują sklepienia. Początkowo budynki poprzedzane były dziedzińcem (atrium), z sadzawką (studnią otoczoną krużgankami, początkowo służącą do chrzczenia wiernych). W późniejszych budowlach atrium zanikło, a przedsionek zamknięto drzwiami. Zaczęły powstawać budowle na planie centralnym (mauzolea, baptysteria i kościoły). Przekształcano także istniejące świątynie pogańskie, budynki publiczne w obiekty religijne związane z chrześcijaństwem.

Sztuka wczesnochrześcijańska – cechy charakterystyczne

Sztuka wczesnochrześcijańska była tworzona pod wpływem sztuki rzymskiej. Nowe treści religijne były pokazywane za pomocą tradycyjnych kompozycji i kanonów rzymskich. Pierwsze ślady nowej wiary pochodzą z III wieku. Wiele obrazów było malowanych na terenie katakumb chrześcijańskich i miało podwójne znaczenie – ukryte informacje w obawie przed prześladowaniami np. symbol ryby (symbol Jezusa) , symbol okrętu (wędrówka do nieba), symbol kotwicy (oparcie w Bogu), symbol krzyża (zbawienie ludzi), symbol świecy (oświecenie). Tematy czerpano głównie ze Starego i Nowego Testamentu. Po 313 r. mozaiki zaczęły zdobić wnętrza budowli kościelnych. Wiele wyrobów (sarkofagów, manuskryptów i drobniejszych dzieł rzemieślniczych) zostało odnalezionych na terenie Zachodniej Europy i trudno je dzisiaj sklasyfikować. Zabytki architektury chrześcijańskiej sprzed 313 roku są nieliczne, ponieważ chrześcijaństwo było wówczas nielegalne, a pod pojęciem Kościoła kryła się wspólnota wiernych, a nie konkretny budynek. Wierni zbierali się w prywatnych domach, gdzie modlili się, czytali Biblię i śpiewali Psalmy. Po 313 r. zaczęły powstawać bazyliki o 3 lub 5 nawach wydzielonych kolumnadą i przykrytych drewnianym stropem. W najstarszych obiektach nie występują sklepienia. Początkowo budynki poprzedzane były dziedzińcem (atrium), z sadzawką (studnią otoczoną krużgankami, początkowo służącą do chrzczenia wiernych). W późniejszych budowlach atrium zanikło, a przedsionek zamknięto drzwiami. Zaczęły powstawać budowle na planie centralnym (mauzolea, baptysteria i kościoły). Przekształcano także istniejące świątynie pogańskie, budynki publiczne w obiekty religijne związane z chrześcijaństwem.

Sztuka prehistoryczna i sztuka antyku – podręcznik historii sztuki w Polskim Języku Migowym.

Sztuka narodziła się na ścianach prehistorycznych jaskiń, w postaci niezwykłych rysunków naskalnych. Sztuki plastyczne są od zawsze obecne w codziennym życiu. Piękno jest wokół nas i nie trzeba być artystą, by je doceniać i się nim zachwycać. Historia sztuki jest bardzo ważnym elementem ogólnej wiedzy o świecie i kulturze. Bez sztuki nie byłoby piękna.

Projekt „Sztuka prehistoryczna i sztuka antyku – podręcznik historii sztuki w Polskim Języku Migowym” – jest to seria filmów edukacyjnych w języku migowym, opowiadająca o wybranych najciekawszych artystach, zabytkach i okresach z epoki prehistorycznej i antyku.

Filmy są udostępniane na kanale YouTube pn. Sztuka prehistoryczna i sztuka antyku, celem upowszechniania tej wiedzy wśród samych osób głuchych jak i ich otoczenia, czyli tłumaczy, edukatorów. W ostatnich latach dostępność wiedzy i edukacji w Polskim Języku Migowym się znacząco zwiększyła, ale nadal jest to kropla w morzu potrzeb.

W ostatnich latach powstała także Encyklopedia Sztuki w Polskim Języku Migowym – leksykon podstawowych, najczęściej używanych pojęć z historii sztuki.

Niniejszy projekt stanowi bardzo ważne jej dopełnienie. Projekt ten ma atut edukacyjny w zakresie słownictwa języka migowego w obszarze historii sztuki dla przyszłych i obecnych tłumaczy języka migowego jak i dla osób uczących się tego języka.

Link do pobrania publikacji elektronicznej „Sztuka prehistoryczna i sztuka antyku”:

pomysł, opracowanie i realizacja projektu, opracowanie zagadnień i definicji:
Agnieszka Kołodziejczak

tłumaczenie na Polski Język Migowy:
Marek Krzysztof Lasecki, Tomasz Grabowski, Monika Kozub, Daniel Kotowski

kamera i montaż:
Olgierd Koczorowski

opracowanie graficzne e-publikacji:
Tomasz Grabowski

konsultacje eksperckie:
Marek Krzysztof Lasecki, prof. Aneta Pawłowska (Instytut Historii Sztuki Uniwersytetu Łódzkiego)

współpraca ekspercka:
Grupa Artystów Głuchych

Projekt dofinansowany w ramach projektu grantowego pn. „Inkubacja innowacji społecznych w obszarze kształcenia ustawicznego osób dorosłych” realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój 2014-2020 przez Stowarzyszenie Instytut Nowych Technologii w Łodzi.

E-publikacja przeznaczona wyłącznie do bezpłatnego użytkowania. Filmy udostępniane na zasadach licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa — Na tych samych warunkach 4.0 Międzynarodowa Licencja Publiczna (treść licencji dostępna na stronie: http://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/pl/legalcode) z wyjątkiem zdjęć, dla których licencje zostały odrębnie określone.

Łódź 2018-2019